«Έγκελαντ»
Μυθιστόρημα - Άννα Αθανασιάδου

Το 2187, ένας πρωτοφανής και θανατηφόρος ιός προσβάλλει την  Έγκελαντ. Το ηγεμονικό ζεύγος, ο Υπεραίμων και Θεοδώρα, που κατοικούν στην θωρακισμένη ευφυή πρωτεύουσα,  την Αστυνόα μαζί με τους τρείς κυρίαρχους βαρόνους και το αναβαθμισμένο τμήμα του πληθυσμού, αδιαφορούν για τα κρούσματα και την εξέλιξη της αθεράπευτης νόσου. Αυτή περιορίζεται στο υποβαθμισμένο μέρος της Εγκελαντινής πρωτεύουσας, στα  Εξάστια.  Η Βοράσια, η Ευρωνοϊκή Αυτοκράτειρα και δίδυμη αδελφή της Θεοδώρας προειδοποιεί για τη λήξη του Λεοσαυρικού καθεστώτος. Η Βοράσια  επηρεάζεται από τον αρχιμουσικό Νεύρωνα, ο οποίος θέλει να εξαλείψει κάθε οργανική ζωή. Η Θεοδώρα αμύνεται σχεδιάζοντας έναν διάδοχο αντίθετα με τις γενετικές προδιαγραφές της Αυτοκρατορίας. 

Από το άλλο μέρος στα αποκλεισμένα Εξάστια, η Διονυσία, μια ανερχόμενη  δοκιμάστρια Ψυχοστολών, ειδικών ενδυμάτων που δίνουν στους απέθαντους μια γεύση από τα βιώματα και τα συναισθήματα των θνητών, παραβιάζει τους κανόνες, καθώς συνεργάζεται με υπονομευτές  του καθεστώτος. Αντιμέτωπη με την ποινή του θανάτου αναζητά οποιονδήποτε τρόπο διαφυγής.

Στο μυθιστόρημα «Έγκελαντ» η συγγραφέας Άννα Αθανασιάδου έχει δημιουργήσει ένα υποβλητικό και συμπαγές Εγκελαντινό σύμπαν, που αποδίδεται με ρεαλισμό, αποκαλύπτοντας με φυσικότητα τις δυστοπικές, εκκεντρικές, βιοπολιτικές και τεχνολογικές διαστάσεις του, την διεστραμμένη αρμονία του. Η γλώσσα διανθίζεται από πλήθος επινοημένων λέξεων που αποδίδουν τον υβριδικό, τεχνολογικά σχεδιασμένο  χαρακτήρα των τόπων και των αντικειμένων, όσο και τη διαφορά χρονικού ρυθμού μεταξύ ανθρώπων και υπερανθρώπων.. Επιπλέον στο πλαίσιο της Εγκελαντινής βιομοναρχίας μετασχηματίζονται στοιχεία από την πολιτική φιλοσοφία του Μεσαίωνα, σε συνδυασμό με μία πρωτότυπη ανάγνωση όσο και αναφορά στα πολιτικά έργα του Σαίξπηρ.